1. Homepage
  2. Nieuws

Uitslagen Foto Online 2017



Foto: Edward Hermans, FO-2017-2 1014191 Edward Hermans 26 p.    Sand and shivers

Uitslagen Foto Online 2017 2e editie
er was geen thema

522 inzendingen waren er met heel uiteenlopend werk. Dat krijg je natuurlijk als er geen genre of thema wordt opgegeven. De jury krijgt het dan wel voor z’n kiezen maar ze hebben het er prima vanaf gebracht.
Geen goud of goud* deze keer, wel 9x zilver en 71x brons.
Het aantal inzendingen bij wedstrijden zonder thema ligt toch beduidend hoger dan bij wedstrijden met thema. Moeten we het dan altijd maar zonder thema doen ? Nu, zo makkelijk wil ik het jullie niet maken en ik peins nu al over het thema in oktober.
Regelmatig zie ik dezelfde inzenders terugkeren en ook dezelfde winnaars. Ik zie ook gerenommeerde fotografen uit de Fotobond.
Reden hiervan kan zijn dat men wil weten wat een neutrale jury van de foto’s vindt maar ook om jezelf eens te vergelijken met medefotografen.
Kennelijk is een ‘wedstrijd’ voor de meeste fotografen ook een uitdaging om mee te doen.
Er was heel fraai werk, maar ook heel ‘gemakkelijk’ gemaakte foto’s.
Jullie moeten maar lezen wat de jury er van vindt.
Nog een opmerkingen vooraf:
Men moet zich realiseren dat als het inzenden zonder titel een certificaat oplevert dat op het certificaat dan staat: voor het werk getiteld:   ‘zonder titel’. Of je dan over een paar jaar nog weet op welke inzending dit slaat is nog maar de vraag. Het advies is dus: geef een titel op bij je inzending. Dit geldt natuurlijk ook voor inzendingen naar Foto Individueel.

De jury bestond uit Rob Agterdenbos, Nicole van Hamond en Jan Donders.
Jan Donders geeft zijn overall impressie van de wedstrijd, Nicole bespreekt de 3 hoogst geëindigde foto’s (zilver met 26 punten) en Rob Agterdenbos maakt ons duidelijk waarom bepaalde foto’s het niet haalden.
Ik denk dat dit laatste meer leermomenten heeft dan alleen het bespreken van de winnaars, zeker voor beginnende fotografen. Hoewel dat bespreken van winnende inzendingen ook moet gebeuren want het is belangrijk om goed onder woorden te kunnen brengen wat je triggert in zo’n foto en waarom je speciaal deze als winnaar ziet.
Natuurlijk heeft het ook een wat zuur kantje als jouw foto in deze categorie besproken wordt. Maar we zullen dat altijd doen met alle respect voor de maker, het is alleen om te leren en aan iemand als Rob kan je dit wel overlaten.
Trouwens dat benoemen wat je triggert in een foto mis ik nogal eens bij de gewone fotobesprekingen in de club en voor mij zit daar nu juist de waarde van een fotobespreking.

Rob ’s-Gravendijk
Coördinator Foto Online

Bespreking van de 3 hoogst geëindigde inzendingen met Zilver en 26 punten
Tekst Nicole van Hamond

Avond ontmoeting in Iran Foto Dick Brouwer
Foto: Dick Brouwer, FO-2017-2 754114 Dick Brouwer 26 p.   avond ontmoeting in Iran
Ze kijkt ons recht aan met haar donkere ogen, het meisje dat met één hand zorgt dat de witte doek goed om haar heen blijft zitten. De blik van het meisje en de lichte vorm in de foto trekken niet alleen de aandacht, maar zorgen ook dat het meisje dicht bij ons als kijker komt. Door de positie vooraan in het beeld, het afsnijden onderaan de foto en de scherpe voorgrond tegen de onscherpe achtergrond komen we nog verder in haar wereld. Uit de grote, donkere kinderogen spreekt onschuld. De doek benadrukt dit door de kleur wit, in onze cultuur de kleur van de onschuld en reinheid. In de achtergrond zien we onscherp haar omgeving, haar culturele wereld. In deze wereld bevindt zich een man met tulband. Door de onscherpte wordt hij anoniem en daarmee tot een symbool voor mannen in een Arabische cultuur. Het zwart, in kleur een contrast met wit, gaat inhoudelijk ook een contrast vormen met de onschuld: is het de mannelijke macht in de Arabische wereld die zorgt dat het meisje de doek goed om zich heen houdt?

Sand and shivers Foto Edward Hermans
Foto: Edward Hermans, FO-2017-2 1014191 Edward Hermans 26 p.    Sand and shivers
Minder onschuldige ogen van een vrouw vinden we in een tweede foto. Ook hier trekt de blik onze aandacht en zet de fotograaf de vrouw vooraan in het beeld, snijdt haar onder aan de foto af en laat het gezicht scherp zien, tegen een vervagende achtergrond. Daardoor ontstaat ook in deze foto een sterk contact tussen de vrouw en ons als kijker. Maar wat lezen we in de blik, op het gezicht van de vrouw? De half gesloten ogen en de licht geopende mond kunnen een zwoele, verleidelijke indruk wekken. Haar naakte lichaam lijkt dit te versterken. Maar iets in haar blik en de houding van haar geheven hoofd geven haar eerder een kwetsbare, wat afwerende uitstraling: ‘Je komt niet zomaar bij mij.’ Ze trekt haar schouders omhoog en slaat haar armen beschermend om zich heen, bedekt haar naaktheid en geeft zich daarmee letterlijk en figuurlijk niet bloot. Zand plakt op haar voorhoofd, in haar nek, op haar schouders en haar borst. Door haar naakte lijf vraag ik me af of ze net over het zand heeft liggen rollen en een intiem moment met iemand heeft gehad. Heeft ze er spijt van, dat ze zich heeft laten kennen en neemt ze daarom de afwerende houding aan? Brede bandensporen van zwaar materieel in de achtergrond ontkennen dit gedachtenspinsel, waarmee het een raadselachtig beeld wordt.

Boekenvlucht Foto Cor Boers
Foto Cor Boers, FO-2017-2 904024 Cor Boers 26 p.       boekenvlucht
Naast de kwetsbaarheid van een kind en een vrouw, vinden we in een derde foto een andere kwetsbaarheid, uitgewerkt met andere techniek. Hier hebben we een foto die duidelijk in elkaar is gezet, maar wel secuur. We zien boeken in vier groepjes van twee tegen elkaar aan staan, verspreid in een woestijn. De schaduwen die de boeken op het zand werpen, geven aan dat tegen de avond loopt. Boeken: bronnen van informatie of gevuld met verhalen, waarin je jezelf kunt verliezen en even van de wereld kunt zijn. Maar hier neergestreken als het ware, in een woestijn waar niets of bijna niets groeit of tot bloei kan komen. De informatie gaat verloren, de verhalen sijpelen weg, zonder dat iemand zich erin verloren heeft. In de verte zien we een kleine gestalte. De lange haren, de fijne armen en de roze onderkant doen denken dat het een vrouw is. Het losse blad in de lucht lijkt van haar weg te waaien. Trekt zij door de woestijn, van boek naar boek, op zoek naar dat ene verhaal, en ontglipt het haar? Het beeld lijkt een metafoor voor de vluchtigheid van kennis in onze tijd. Steeds meer leren we hoe we moeten zoeken, maar we leren minder feiten. Weten we op den duur nog wat je zoekt? En als niemand de kennis meer zoekt, dan sijpelt kennis langzaam weg, in het zand van de woestijn.

Drie foto’s waarin beeldmiddelen als licht, kleur, perspectief, vlakverdeling, uitsnede, samen zorgen voor sterke beelden. Deze vormtechnische kant staat echter niet op zich. Het is het samenspel met de inhoud die de beelden krachtig maakt.

Algemene indruk van inzendingen van de 2e editie van Foto Online
Tekst Jan Donders

Steeds meer leven we in een tijdperk van extremen. Het kan niet gek genoeg zijn. En dat komt terug in de foto’s die ingezonden zijn. Extreem verscherpen of extreme vaagheid. De boodschap, zo aanwezig, wordt onderschikt aan de manipulatie. Manipuleren mag, heel veel manipuleren mag ook, zolang het maar ten dienste staat van het beeld. Er zijn veel voorbeelden van bewerkingen (dat begint al bij de opname zelf) die schreeuwen om aandacht maar verder niets zeggen.
Daar tegenover het pure beeld, vaak verassend van eenvoud maar wel een heldere boodschap. Daar is het gevaar dat het saai wordt, er moet wel pit in zitten en de fantasie prikkelen. Extra moeilijk hebben het de foto’s, en de makers ervan, van overbekende onderwerpen.  Van paddenstoel tot brug, van portret tot straattafereel,  ze kunnen prachtige beelden opleveren die even vaak al eens getoond zijn. Originaliteit is een kenmerk van de goede fotograaf.
Sommige beelden stralen de zorgvuldigheid uit waarmee ze gemaakt zijn. Niet zo maar een toevallig beeld, maar er is over nagedacht, geoefend, opnieuw gedaan. Niet altijd gelukt, maar het geeft hoop voor de volgende foto.

Waarom deze inzendingen het net niet haalden
Tekst Rob Agterdenbos

Ruggespraak Foto Gerrit Stel
Foto Gerrit Stel FO-2017-2 95634 Gerrit Stel 16 p. ruggespraak
De maker is er niet op uit geweest om een mooie foto te maken, maar heeft als doel gehad om ons te laten zien hoe goed boomkikkers ervoor kunnen zorgen dat ze niet opvallen. Een foto uit een biologieboek. Dat levert in dit geval geen goede wedstrijdfoto op. De kijker wil namelijk een foto zien die fotografisch goed  in elkaar zit. Dat had gekund door een boomkikker mooi in beeld te brengen. Meer centraal in beeld, scherper en meer van voren gefotografeerd. Nu wordt de kijker op een dwaalspoor gebracht over de intenties van de fotograaf.

Een kijkje in het kleinste kamertje Foto Roy van Peufflik
Foto Roy van Peufflik, FO-2017-2 1677039 Roy van Peufflik 19 p. Een kijkje in het kleinste kamertje
Tegenwoordig is het heel erg in om abandoned places te fotograferen. De meeste fotografen willen graag de desolate sfeer laten zien. De foto van de wasbak is wel gefotografeerd op zo’n locatie, maar hangt op meer gedachten. De maker heeft het belangrijk gevonden om van enkele details een compositiefoto te maken. De spanning van de bijzondere locatie gaat zo een beetje verloren. Wat we terugkrijgen is een compositie van een wasbak, met enkele donkere vlakken op de achtergrond. Het was overtuigender geweest om meer van de locatie in beeld te brengen, zodat vooral het spookachtige gevoel naar voren was gekomen. Wat je hiervan kunt leren, is dat het belangrijk is om goed in te schatten waar de kracht van een motief in schuilt. En dat moet je dan goed uitbuiten.


Het Wijchens ven Foto Wim van Roozendaal
Foto Wim van Roozendaal, FO-2017-2 48345  Wim van Roozendaal 14 p. Het Wijchens ven
Vermoedelijk is de locatie zelf mooier dan de foto. Nu zien we een meer met groen er om heen. In het meer is een schittering zichtbaar. Dat is een mooi detail. Door het jaargetijde zijn de bomen donkergroen geworden. In het voorjaar ziet alles er frisser uit. Het licht is hard, dat is vroeg in de ochtend of later in de avond veel sfeervoller. De fotograaf heeft voor een heel voor de hand liggend standpunt gekozen. Je wilt eigenlijk juist verrast worden door iets wat je niet op het eerste gezicht ziet. Wat we kunnen leren, is dat het nodig is om langer te zoeken naar het juiste tijdstip om te fotograferen en naar een standpunt wat de kijker niet meteen verwacht.

Italian colors Foto Hanno Marten van Dijk
Foto Hanno Marten van Dijk
De maker heeft heel goed gezien dat de kleur van de rolluiken precies dezelfde kleur is als van de Panda. Hoe toevallig kan het zijn. Het was de uitdaging voor de fotograaf, om deze vondst om te zetten in een aansprekende foto. Bij deze foto is de lol er echter gauw af. Want naast de overeenkomstige kleur is er niets bijzonders te zien. Geen spannende oldtimer of sportwagen maar gewoon een Panda. Geen mooie architectuur, maar een niets-aan-de-hand bouwstijl. Geen verrassende compositie. Je ziet wat je ziet; er is geen ruimte voor een eigen interpretatie of fantasie. De conclusie is, dat de kleurovereenkomst net te weinig biedt om de foto overtuigend te laten zijn.

Beperkte vrijheid Foto Marcel Batist
Foto Marcel Batist, FO-2017-2 3001857 Batist      18 p. Beperkte vrijheid
Het is een heftige foto geworden. Een dame die je indringend aankijkt, met een omlijsting van prikkeldraad. En daar omheen een rafelig randje. Wat wil de maker ons vertellen? Waarom zoveel symboliek? Allemaal vragen die niet beantwoord worden. Je kunt als fotograaf pas overtuigend zijn als je begrepen wordt. Het gaat er dus om dat je je verplaatst in de kijker en je steeds de vraag aan je zelf stelt of je nog te volgen bent.

Benieuwd naar alle uitslagen?

Download hier de resultaten in pdf-formaat.